Het verhaal achter het kunstwerk bij Hospice De Mare

Wie bij Hospice De Mare naar binnen loopt, ziet het meteen: een groep vogels die lijkt op te stijgen in de tuin. Licht, beweging en een gevoel van ruimte. Het kunstwerk is gemaakt door kunstenares Nicoline Heemskerk— en achter die ogenschijnlijk eenvoudige vormen schuilt een gedachte die naadloos past bij de
plek.

“Het was een cadeau van het bouwbedrijf aan het hospice,” vertelt Nicoline. “Ze vroegen of ik een kunstwerk wilde maken. Ik kreeg een rondleiding toen het gebouw nog helemaal in aanbouw was. We liepen over de betonnen vloeren, er was nog nauwelijks iets af. Maar ik kreeg wel al uitgelegd waar de kamers zouden komen, hoe het zou worden. En toen zeiden ze: hier moet een kunstwerk komen.”
Dat moment was genoeg om ideeën te laten ontstaan.
“Eigenlijk kwam dit beeld meteen bij me op: vogels.”

Vrijheid en verbinding
De vogels zijn niet zomaar gekozen. Ze dragen een symboliek die Nicoline meteen passend vond bij het hospice.
“Een hospice is de plek waar mensen in hun laatste levensfase zijn. Je verlaat als het ware de aarde. Vogels bewegen tussen hemel en aarde — dat vond ik een mooi beeld. Tegelijk wilde ik het absoluut niet zwaar of dramatisch maken. Het moest juist iets lichts hebben.”
Die lichtheid was belangrijk.
“Vogels roepen bij mij een gevoel van vrijheid op. Van loslaten, van kunnen opstijgen. En dat gevoel van bevrijding — dat vond ik mooi om in dit kunstwerk te leggen.”

Van karton naar staal
Het uiteindelijke beeld is gemaakt van cortenstaal: een sterk materiaal dat buiten prachtig veroudert. Nicoline begon echter klein.
“Ik heb eerst een model gemaakt van karton,” vertelt ze lachend. “Gewoon om te kijken of de vormen klopten. Hoe een vogel zich buigt, hoe je hem uit één vlak kunt vouwen. Pas daarna werd het in staal uitgevoerd.”
Het materiaal was een logische keuze. Nicoline is namelijk van dichtbij bekend met metaalbewerking.
“Mijn man werkt in de metaalbewerking, dus dat materiaal ligt voor mij voor de hand. Zelf maak ik het fysieke werk niet — dat is echt vakmanschap — maar ik kan het wel ontwerpen en begeleiden.”

Altijd kijken, altijd maken
Hoewel het hospicekunstwerk een bijzonder project was, werkt Nicoline meestal op een heel andere manier. Ze schildert, tekent en illustreert, en haar onderwerpen lopen sterk uiteen.
“De ene periode maak ik grote bloemenschilderijen — tulpen, narcissen, echt monumentaal groot. Op een ander moment werk ik juist aan portretten of illustraties. En ik geef ook teken- en schilderlessen.

Inspiratie vindt ze overal.
“Het kan iets heel kleins zijn: hoe het licht op een muur valt, een huis op een straathoek, een kindergezicht. Ik kijk veel en vergroot dingen vaak uit — in kleur of vorm. Daardoor wordt iets wat heel gewoon is ineens bijzonder.”

Een leven vol kunst
Die veelzijdigheid ziet Nicoline niet als een beperking, maar juist als een kracht.
“Ik schilder en teken zoveel dat het onderwerp eigenlijk minder belangrijk wordt. Het kijken en maken zit gewoon in mij. Zelfs op vakantie neem ik altijd een schetsboek mee.”
Het kunstenaarsbestaan klinkt idyllisch, maar vraagt ook veel inzet.
“Het is heerlijk werk, maar ik werk wel keihard. Aan het eind van de dag ben ik ook gewoon moe. Maar ik zou niets liever doen.”

Een kunstwerk dat blijft
Voor Nicoline was het hospiceproject bijzonder — juist omdat het zo’n betekenisvolle plek is.
“Het idee dat een werk van mij daar staat, in de tuin waar mensen en hun familie langs lopen… dat vind ik mooi. Als het een moment van rust of een gedachte oproept, dan is dat al genoeg.”
En wie de vogels bij Hospice De Mare ziet opstijgen, begrijpt meteen wat ze bedoelt: een klein gebaar van vrijheid, tussen hemel en aarde.